کد خبر: 2039
ف
زندگی بدون اینترنت
پایگاه اطلاع‌رسانی اسوگی‌ـ کافی است چشم هایتان را ببندید و جهانی را تصور کنید که انجام هر کاری در آن فقط با یک اشاره کوچک انجام می شود. جهانی که در آن دامنه ارتباطات و فناوری چنان گسترش یافته که هر کاری فقط با یک نگاه گذرای شما انجام شود. آیا می‌توانید لحظه‌ای را بدون وجود اینترنت حتی تصور کنید؟

شاید اصلا نتوانیم برخی چیزها را تصور کنیم، این همان حس و حال پدربزرگ ها و مادربزرگ ها و حتی برخی پدران و مادران سالمند ماست وقتی هنوز در هیچ اداره ای پای رایانه باز نشده بود و داشتن رایانه رویا و شاید آرزوی بسیاری از افراد بود. آن ها گمان نمی کردند جهانی که در حال زندگی در آن هستند، به این سرعت تغییر کند، آن قدر که بعضی از آن ها که الان هفتاد سالگی را پشت سر گذاشته اند ، برای پرداخت ساده قبض آب و برق و گاز یا باید منتظر نوه شان باشند یا از پسر و دختر همسایه درخواست کنند برایشان پرداخت کند، یا باید بروند جلوی عابربانک و از خانم یا آقایی که در حال کار با عابربانک است، بخواهند این کار را برایشان انجام بدهد. فناوری بدون این که اجازه بگیرد، چنان تا رگ و پی زندگی همه ما رسوخ کرده است که دیگر نمی توان زندگی بدون اینترنت را متصور شد

 

تاملی جامعه شناختی بر زندگی قبل و بعد از اینترنت

از ویژگی های زندگی مدرن، سرعت و تغییر زیاد را نام می برند. سرعت در جابه جایی، مصرف، تبادل اطلاعات و هر آنچه به عنوان «نیاز» یک عده تعریف شود و به همان نسبت در چنین شیوه ای از زندگی، تغییرات پشت سر هم اتفاق می‌افتد. در مقابل، زندگی سنتی با تغییرات تدریجی و کاهش سرعت در انجام کارها شناخته می شود.

 

«اینترنت» از جمله اختراعات مهم بشری در عصر مدرن است که سهم عمده ای در این افزایش سرعت داشته است. در ایران برای اولین بار در سال ۱۳۶۸ مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضیات، به شبکه بیت‌نت متصل شد؛ هدف این کار ارتباط علمی و پژوهشی با دانشگاه‌های دنیا بود، اما اینترنت به صورت عمومی از حدود سال‌ ۱۳۷۲ برای استفاده‌های دانشگاهی وارد ایران شد (منبع: سیتنا). بعد از اینکه استفاده از اینترنت از کاربردهای دانشگاهی فراتر رفت و در زندگی اشخاص وارد شد خود موج جدیدی از ارتباطات را رقم زد.

 

در واقع، قاعده ای نانوشته وجود دارد که وقتی یک محصول خارجی در فرهنگی دیگر ورود پیدا می‌کند، باعث تغییراتی در ویژگی های فرهنگی آن جامعه می شود و ارتباطات اجتماعی افراد آن جامعه را تحت تاثیر خود قرار می‌دهد. اینترنت هم از این قاعده مستثنا نبود.

 

به نظر می رسد با فراگیر شدن اینترنت در ایران، انقلابی در شیوه انتقال اطلاعات صورت گرفته است زیرا امکاناتی که اینترنت در اختیار مردم قرار می داد، فراتر از حد تصور بود؛ برقراری ارتباط آسان و تصویری در کسری از ثانیه با هزاران کیلومتر آن طرف ‌تر و مطلع شدن از اخبار و اتفاقات دیگر مکان ‌ها با ویژگی هایی به مراتب فراتر از رادیو و تلویزیون.

 

در حوزه کسب و کار هم شغل هایی به وجود آمد که کارشان خرید و فروش اینترنتی کالا و خدمات بود. مشتریان هم با برانداز کردن محصولات مورد نیاز خود دسترسی بیشتری به انواع نیازمندی های خود داشتند. هرچند این همه تنوع هم باعث آسیب‌هایی چون سردرگمی در انتخاب محصول می شد و همواره حسی از عدم اطمینان را با خود به همراه داشت اما اطلاعات بیشتری از آن محصول به وسیله افراد دیگری که قبلاً از آن استفاده کرده و تجربه خود را به اشتراک گذاشته بودند، حاصل می شد.

 

با گسترش دسترسی اینترنت در سراسر ایران و به تبع آن افزایش سرعت نسبی آن (نسبت به اینترنت ابتدایی Dial Up) مفهومی به نام «اینترنت همراه» به وسیله محصولات جدید به وجود آمد که هر کسی در جیب و کیف خود اینترنت حمل می کند! در واقع شرکت های سازنده محصولاتی چون تلفن همراه، تبلت و ... هرچه بیشتر بر استفاده اینترنتی از این محصولات تمرکز کرده اند و به تبع آن در چند سال اخیر نرم افزارهایی که از اینترنت استفاده می‌کند دارای رشد کمی و کیفی بوده است

 

موارد استفاده از اینترنت بسیار زیاد است که خارج از حوصله این نوشته است، آنچه محل بحث است تغییر ناهمگون روابط اجتماعی است. اینترنت باعث شکل گیری فضایی اجتماعی شد که به «فضای مجازی» مشهور شده است. افراد ممکن است در این فضا خود را نه آن گونه که هستند بلکه بهتر از واقعیت نشان دهند که کوچک ترین اثر آن مقایسه خود با دیگران و افسردگی از این بابت است.

 

جرایم اینترنتی هم از جمله آسیب های فراگیری است که به دلیل آن حتی پلیسی به نام «فتا» به وجود آمده است؛ اعم این جرایم شامل هتک حرمت بانوان و جوانان ایرانی و همچنین آسیب هایی مثل کلاهبرداری و دزدی اینترنتی بوده است.

 

به گفته گیدنز جامعه شناس معاصر، جامعه مدرن، جامعه ای ریسکی (مخاطره آمیز) شده است که در آن هرچقدر سطح رفاه مادی افزایش پیدا می کند سطح رفاه ذهنی کاهش می یابد و مدام دغدغه‌های جدیدی شکل می‌گیرد. در سطح خانواده هم به عنوان عاطفی ترین نهاد اجتماعی، اینترنت باعث شده است افراد وقت بیشتری را در فضای مجازی سپری کنند. امکان ارتباط با پدر و مادر و پدربزرگ و مادربزرگ کم رنگ و کم رنگ تر شده و سکوت جای گفت و گو و تعامل را گرفته است.

 

گوشی ساده ما را بس!

حالا که تا این اندازه اینترنت به هر کار ما سرک کشیده است، آیا می توان سبکی از زندگی را انتخاب کرد که بتوان شعاع اثرگذاری و دخالت این پدیده را کمتر کرد؟ برای پاسخ به این سوال به سراغ کسانی رفته ایم که به اندازه خیلی از ما درگیر ارتباطات مجازی و شبکه های اجتماعی نشده اند و از آن ها سوالاتی کرده ایم تا ببینیم آیا می شود ارتباطات خود را حفظ کرد و با مشکلی مواجه نشد؟!
نیازی به گوشی هوشمند ندارم چون...

 

حسین 54 ساله که از یک گوشی کمی قدیمی و ساده استفاده می کند، گوشی اش را بالا می آورد و نشانم می دهد و می گوید: همین برای من بس است. من هر وقت کار ضروری داشته باشم با همین تماس می گیرم و گاهی هم پیامک می فرستم، نیازی هم به گوشی های هوشمند ندارم. کارهایم را مثل قبل انجام می دهم البته از خدمات بانکی موبایلی هم استفاده می کنم که واقعا خوب است و کارهایم را راه می اندازد و فقط برای برخی کارهای مهم به بانک مراجعه می کنم ولی واقعا متأسفم که دست همه افراد گوشی های هوشمند است و همه عضو تلگرام شده اند و ارتباطاتشان کم شده است. شغل حسین، آزاد است، از او درباره ارتباط اطرافیانش با فضاهای مجازی و خدمات اینترنتی می پرسم، می گوید: تمام فرزندانم اهل این موارد هستند و همسرم نیز همین طور، اگر بخواهم پیام و خبری را به فرزندانم بدهم، ترجیح می دهم با آن ها تماس بگیرم، با حضور خانمم در تلگرام مخالف نیستم ولی ترجیح می دهم کارهایم را با ارتباطات واقعی پیگیری کنم. اصولا اهل مطالعه هم نیستم و با اینترنت بیشتر از این ها سر و کاری ندارم. اخبار را هم از طریق تلویزیون پیگیری می کنم. من به صله رحم خیلی معتقدم و همیشه با همسرم در فواصل زمانی معینی به اقوام سر می زنیم به ویژه بزرگ ترها و سالمندان...

 

این فناوری «وسیله» است نه «هدف»!

بهروز 35 ساله است و در مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرده است. او ارتباطش را با فضای مجازی در سطح میانی نگه داشته است؛ یعنی نه در سطح کم از آن استفاده می کند نه در سطح زیاد. او می گوید: من ارتباطم را با فضای واقعی و حقیقی مثل کتاب حفظ کرده ام و به دلیل ضرورت زندگی امروزی در حد ضرورت از امکاناتی که فناوری ارتباطات در اختیارمان گذاشته است نیز استفاده می کنم. وی ادامه می دهد: به نظر من آنچه به صورت نادرست و اشتباه در فرهنگ ما نهادینه شده و عامل تفاوت ما با جوامع پیشرفته در امر فناوری است، یعنی جوامعی که خودشان این فناوری را به وجود آورده اند، این است که نگاه ما به این امکانات نادرست است یعنی این فناوری ها را به عنوان «هدف» در نظر گرفته ایم در حالی که آن ها نقش «وسیله» دارند و خودشان هدف نیستند. فلسفه این فناوری ها این بوده که در مسیر رسیدن به هدف به عنوان وسیله مناسب و مفید از آن استفاده شود با این توضیح این فناوری تنها وسیله ای است برای برقراری ارتباط نه برای وقت گذراندن و سرگرم شدن و پرکردن وقت. من با این نگاه، این امکانات را به عنوان وسیله در نظر می گیرم و برای رسیدن به هدف هایی مثل خواندن برخی مطالب مفید و معتبر، یا آگاه شدن از آخرین کتاب های منتشر شده در زمینه های مورد علاقه خودم و.... آن را به کار می گیرم. از او درباره ارتباطات اطرافیانش می پرسم و این که اگر آن ها هم در این فناوری غرق شده باشند آیا وی در ارتباطاتش با مشکلی روبه رو می شود یا خیر؟ می گوید: اطرافیان من نیز دو دسته اند برخی از آن ها کسانی هستند که با همان نگاه «وسیله» به این امکانات نگاه می کنند و  برخی نیز تمام وقتشان را با این وسیله پر می کنند، بارزترین مشکلی که با دسته دوم وجود دارد این است که سطح «ارتباطات عاطفی» به ویژه «ارتباطات کلامی» در بین آن ها بسیار کم شده است به ویژه جوانان مانند زمانی که ما جوان تر بودیم و در مهمانی ها و مراسم حضور فعالی داشتیم، ظاهر نمی شوند و این بخش مهم روابط انسانی یعنی ارتباطات کلامی کاهش یافته است.

 

پیش بینی ها چه می گویند؟

سرعت فناوری ارتباطات و تکنولوژی به حدی است که تا به خودمان بیاییم، می بینیم زندگی مان از این رو به آن رو شده است و تا تکان می خوریم یک شیوه ارتباطی مجازی سر جایمان می نشاندمان. پیش بینی هایی درباره دنیای فناوری ارتباطات و پیشرفت های علمی وجود دارد که مطلع بودن از آن ها خالی از لطف نیست. برخی از آن ها را با هم می خوانیم:

 

«ری کرزوایل» آینده پژوه آمریکایی، مدیر فنی گوگل، مخترع و نویسنده، برخی پیش گویی ها را تا سال 2050 مطرح کرده که از آن جمله است:

2019: خداحافظی رایانه های شخصی و لوازم جانبی رایانه ها با کابل و سیم / 2020: افزایش قدرت رایانه های شخصی با امکان مقایسه آن ها با توان مغز انسان / 2021: امکان دسترسی به اینترنت وایرلس در 85 درصد از نقاط کره زمین / 2022: وضع قانون رفتار انسان ها و زبان ها در ایالات متحده و اروپا (تعیین وظایف و حوزه فعالیت روبات ها) / 2024: اجباری شدن هوش رایانه ای در خودروها (مجوز نداشتن برای نشستن پشت خودروهای فاقد هوش مصنوعی) / 2027: تبدیل  روبات های خدمتکار با توان انجام کارهای سخت به یک ابزار معمولی در زندگی روزمره انسان/ 2029: دارای هوش شدن رایانه ها (در چارچوب مدل سازی رایانه ای مغز انسان) / 2034: نخستین دیدار انسان با هوش مصنوعی / 2038: ظهور روبات های انسان نما (مجهز به هوش مضاعف) / 2040: کاشت موتور جست و جو در بدن انسان (مشاهده نتیجه آن روی لنز عینک یا عینک مخصوص) / 2041: افزایش توان اینترنت به میزان 500 برابر امروز / 2043: بدن انسان می تواند به کمک نانو روبات ها به هر شکلی که بخواهد در بیاید. / 2044: توانایی هوش غیر بیولوژیکی، میلیاردها برابر هوش انسان / 2045: آغاز عصر تکنیک یا برگشت ناپذیری فناوری، کره زمین به یک ابررایانه تبدیل خواهد شد / 2099: تکنیک تکنولوژی سراسر کره زمین را فراخواهد گرفت.

 

نشریه «لایوساینی» نیز در مقاله ای به بررسی پیشرفت های فناوری هایی پرداخته است که به برخی از آن ها اشاره می کنیم:

 

سفر به دور دنیا در حداقل زمان: پیش بینی سفرهایی به دور دنیا  که حداقل در کمتر از یک ساعت به پایان خواهد رسید. نیروی هوایی آمریکا و بریل در حال ساخت هواپیمای سبک وزنی هستند که می تواند از لیزر به عنوان نیروی محرکه برای پرواز استفاده کند و مسافران را در کمتر از یک ساعت از گوشه ای به گوشه دیگر انتقال دهد.

 

جام جهان نما: با این فناوری می توان از ابزاری استفاده کرد تا از همه چیز از ارزش غذایی مواد مختلف گرفته تا مرور خبرهای روز و خلاصه کتاب ها آگاه شد.

 

موسسه گارتنر نیز با انتشار مقاله ای به پیش بینی اتفاقات مهم در دنیای فناوری تا سال 2022 پرداخته که از جمله آن ها موارد ذیل است:

 

تا سال 2020 بیش از 100 میلیون کاربر با استفاده از واقعیت افزوده خرید خواهند کرد. / تا سال 2020 از گجت های بدون نمایشگر نظیر اکوی آمازون در بیش از 10 میلیون خانواده استفاده خواهد شد. / تا سال 2019 بیش از 20درصد برندها، سرویس دهی با اپلیکیشن موبایل را متوقف خواهند کرد. / تا سال 2020 الگوریتم ها به صورت مثبت عملکرد بیش از یک میلیارد کارمند را تغییر خواهند داد. / تا سال 2020 بیش از 20 درصد از خانه ها با بهره گیری از اینترنت اشیا، جزو خانه های هوشمند خواهند بود. / تا سال 2020، اشیا تقاضا برای حافظه در دیتاسنترها را تا 3 درصد افزایش خواهند داد.

 

منبع: روزنامه خراسان

مرتبط ها
ارسال نظر
chapta
حداکثر تعداد کاراکتر نظر 200 ميياشد .
نظراتی که حاوی توهین یا افترا به اشخاص ،قومیت ها ،عقاید دیگران باشد و یا با قوانین کشور وآموزه های دینی مغایرت داشته باشد منتشر نخواهد شد - لطفاً نظرات خود را با حروف فارسی تایپ کنید.